Animizacja, personifikacja, antropomorfizacja, alegoria

Baza wiedzy, Język, Leksyka/semantyka, Terminy literackie 16 komentarzy »

Animizacja, personifikacja, antropomorfizacja — te trzy pojęcia są nagminnie mylone przez młodzież na wszystkich etapach edukacji. Uczniowie, którzy poprawnie operują tymi terminami, należą niestety do rzadkości. Mam nadzieję, że poniższy „wykład” rozwieje wątpliwości wielu osób.

Przeczytaj cały artykuł »

Car Chrystusem?

Literatura, Romantyzm 2 komentarze »

Scena IV trzeciego aktu III Kordiana. W podziemiach warszawskiej katedry św. Jana zbierają się spiskowcy, by podjąć decyzję w sprawie przeprowadzenia zamachu na cara. Wśród konspiratorów brakuje jednomyślności, a głównymi stronami w powstałym sporze są: przewodniczący zebraniu Prezes (pod którego postacią kryje się Julian Ursyn Niemcewicz), zdecydowanie opowiadający się przeciwko krwawemu zamiarowi, oraz pałający żądzą zemsty na zaborcy gorący zwolennik carobójstwa — Kordian, przedstawiony w tym fragmencie utworu jako anonimowy Podchorąży. To wszystko wiemy. Jest jednak w tej scenie coś niepokojącego.

Pomysł zestawienia omawianego epizodu z biblijną sceną sądu nad Chrystusem może wydać się szokujący, jednak pewne elementy wskazują na zamierzone przez autora podobieństwo.

Przeczytaj cały artykuł »

Kompetencje językowe w życiu i edukacji człowieka

Baza wiedzy, Język 3 komentarze »

W artykule Uczyć się języka… czyli właściwie czego? stwierdziłem, iż zasadniczym celem edukacji lingwistycznej, w tym edukacji polonistycznej, jest rozwijanie kompetencji językowej. Wyróżnia się cztery jej składniki: dwa o charakterze czynnym (mówienie i pisanie) oraz dwa o charakterze biernym (słuchanie i czytanie). W tym miejscu postaram się syntetycznie ująć najważniejsze ich cechy oraz określić rolę w edukacji i życiu człowieka. Tam, gdzie wydaje się to szczególnie istotne, poruszę również aspekt rozwojowy, który wydaje się istotny ze względu na fakt, iż nabywanie kompetencji językowej jest procesem długotrwałym i złożonym, powiązanym dwukierunkowo z rozwojem intelektualnym oraz społecznym jednostki.

Przeczytaj cały artykuł »

Uczyć się języka… czyli właściwie czego?

Baza wiedzy, Język Komentarze (0) »

O ile nikt nie kwestionuje roli nauczania języka ojczystego w edukacji, to jednak wielu uczniów, a nierzadko nawet rodziców, ma mylne pojęcie o celach nauczania języka polskiego. Co więcej, wydawać się nawet może, że łatwiej im określić cele uczenia się języka obcego niż ojczystego. Z tej nieświadomości raczej, a nie ze złej woli czy lenistwa, bierze się moim zdaniem niechęć do pewnych form aktywności na lekcjach polskiego. Uczenie się języka używanego codziennie jawi się wielu młodym ludziom jako czynność o wątpliwym sensie. Jedynym celem tego przedmiotu wydawać im się może próba wbijania do ich głów martwej i nieużytecznej wiedzy o utworach i epokach literackich. Nie dostrzegają często, że np. tak nielubiana przez nich czynność jak czytanie lektur nie jest celem samym w sobie, lecz przede wszystkim, szczególnie na niższych szczeblach edukacji, środkiem do osiągania innych celów. Istotą nauczania każdego języka na wszystkich szczeblach edukacji jest bowiem rozwijanie u uczniów tzw. kompetencji językowej, czyli umiejętności właściwego i świadomego posługiwania się językiem w różnych odmianach i sytuacjach komunikacyjnych. Co to dokładnie znaczy?

Przeczytaj cały artykuł »

Język a procesy myślowe

Baza wiedzy, Język Komentarze (0) »

Język ojczysty jest dla człowieka jednym z podstawowych narzędzi poznawania i rozumienia świata. To właśnie za pomocą języka (nieważne, czy w odmianie ustnej czy pisanej) człowiek zdobywa wiedzę. To poprzez język przyswaja i rozumie elementarne pojęcia i definicje poszczególnych wycinków rzeczywistości, jak również ustala i wyraża związki między nimi. To właśnie posługując się językiem, dokonuje w umyśle analizy mniej lub bardziej skomplikowanych zjawisk.

Język jest narzędziem rozumowania. Nie da się logicznego dowodu przeprowadzić inaczej niż poprzez język. Zdaniem Lwa Wygotskiego język jest instrumentem myślenia człowieka, a (…) dzielenie się społecznym zachowaniem (zarówno werbalnym jak i niewerbalnym) stanowi źródło uczenia się(…)1.

Prawidłowością rozwojową jest, iż w okresie poniemowlęcym dzieci, wykorzystując słownictwo zdobyte w toku obcowania z dorosłymi, zaczynają „wspomagać” wykonywane przez siebie czynności, mówiąc o tym, co aktualnie robią lub zamierzają robić. Z czasem ta mowa głośna, włączająca się w działania dziecka, przechodzi w mowę wewnętrzną, ulegając zarazem skróceniu. Obserwujemy tutaj mechanizm interioryzacji (uwewnętrzniania — przyp. ŁR) czynności zewnętrznych i proces kształtowania się właściwych czynności myślowych2.

Przeczytaj cały artykuł »

Silnik: Wordpress - Theme autorstwa N.Design Studio. Spolszczenie: Adam Klimowski. Modyfikacja: Łukasz Rokicki.
RSS wpisów RSS komentarzy


Karmar - Zakład stolarski | Meble na wymiar
kuchnie, szafy, komody - Radom, Skaryszew, Kozienice